علی محمد حسام فر Ali Mohammad Hesamfar

وبسایت شخصی علی محمد حسام فر

پروژه کوهسار مهدی، نمونه مدیریت ساخت و ساز محور و بدون پشتوانه مطالعاتی

بهمن ۲, ۱۳۹۵, توسط hesamfar, دسته بندی اخبار
پروژه کوهسار مهدی، نمونه مدیریت ساخت و ساز محور و بدون پشتوانه مطالعاتی سالهاست، که پروژه کوهسار مهدی، به عنوان یکی از پر طمطراق ترین فعالیت های شهرداری شیراز از طرف مدیران این نهاد و وابستگان رسانه ای،به مردم شهر ارایه می شود. پروژه ای که گفته می شود، هزار میلیارد تومان از پول مردم شهر خرج آن شده تا رینگ جدیدی به شهر شیراز اضافه شود. اما این حلقه که شاید مدیران شهرداری توقع داشتند چون حلقه ی طلا بر دستان خدمتگزارشان بدرخشد، احتمالا به زودی آنان را مجبور به عذر خواهی خواهد کرد. عذرخواهی بابت تلف کردن میلیارد ها میلیارد پول، سال های بسیار زمان، عقب افتادن کارهای دارای اولویت بیشتر و تخریب محیط زیست از جمله کوه و باغ های بی نظیر. این طرح از بلوار جمهوری آغاز شده و با گذر از پردیس دانشگاه شیراز از اراضی پشت مله عبور می کندو به دوشاخه تبدیل شده، یک شاخه از طریق تونل دوقلو ایمان و گذر از پل چمران به میدان قصردشت رسیده و شاخه دوم بصورت مستقیم ادامه یافته و به تقاطع در دست ساخته جوادیه و بزرگراههای آرین و دراک متصل می شود. همیشه فکر میکردیم با راه اندازی این بزرگراه چه بار ترافیکی سنگینی به میدان کوچک و زیبای ارم تحمیل خواهد شد و حدس میزدیم از آن به بعد از میانه های بولوار جمهوری تا میدان نمازی و بعد از آن تقریبا رفت و آمد قفل خواهد شد. در این باره با دوستان خود زیاد صحبت میکردیم، تا این که همین زمزمه ها در شورای شهر شیراز هم بلند شد، که آقای شهرداری چه میکنید؟ هیچ به این فکر کرده اید که حجم خروجی بزرگراه، چگونه از یک طرف در بولوار جمهوری و میدان ارم تخلیه شود و از طرف دیگر در میدان قصر دشت و خیابان باریک ایمان؟ پاسخ واقعی شهرداری را نمیدانیم ولی دو چیز بیشتر نمیتوانست باشد. «فکر نکرده بودیم». یا «فکر کرده بودیم، ولی اجرا کردن یک پروژه دهان پر کن برای ما مهم تر بود.» در نهایت چه شد؟ هیچ. این پروژه فضایی، در فضا معلق مانده و با وجود تکمیل، قابل استفاده نیست. ورودی آن به دلیل اختلافات با صدا و سیمای فارس بر سر تملک اراضی و هم چنین اشکالات هندسی ، یک کوچه هشت متری است، و از آن طرف هم هنوز محل فرود پل چمران کامل نشده که هیچ، ساختمان جدیدی هم چسبیده به آن سر برآورده! فاز اتصال آن به جوادیه هم ظاهرا تعطیل است. چه خواهند کرد؟ خوشبختانه شهرداری شیراز پول کم آورده و خوشبختانه بعضی اعضای شورای شهر مقابل تصمیمات عجیب شهرداری ایستاده اند، وگرنه سخن از دو طبقه کردن! خیابان ایمان شمالی و اشتباه فاحش دیگری برای پوشاندن این اشتباه بود. چرا اینگونه شد؟ تا زمانی که مدیریت شهری، به جای تمرکز بر مدیریت فکری و نرم افزاری اتکا به ساخت و ساز برای حل مشکلات شهر داشته باشد اوضاع همین است. تا وقتی که افکار عمومی شهردار موفق را شهرداری بداند که بیشتر پروژه های عجیب و غریب به انجام رسانده باشد همین خواهد بود. و در یک کلام زمانی این اتلاف منابع و زمان و تضییع اولویت ها برچیده خواهد شد، که به جای پروژه محوری و تبدیل شهر به کارگاه ساختمانی، تمرکز بر حل مشکل شود. مدیری تکریم شود، که مشکلی را حل کند، نه میلیاردها تومان پول خرج کند و مشکلی را صد چندان کند، و صرفا به دلیل ساختن یک اسباب بازی بی خاصیت با پول مردم، مشمول پاداش پروژه و پایان سال و توجه افکار عمومی باشد. با این پروژه چه کنیم؟ در وهله ی اول، به نظر میرسد باید این واقعیت تلخ رو قبول کنیم که شکست خورده است. در مرحله بعد، بابت هزینه ها و تخریب های آن عذر خواهی کنیم، به این باور برسیم که شهر، اسباب بازی خانه سازی نیست که بتوانیم هر آن خواستیم بسازیم و جیب پیمانکاران را پر پول و مردم را متضرر کنیم، خشت به خشت آن و تومان به تومان آن باید با حساب و کتاب خرج شود. بعد ببینیم با این پروژه چه می شود کرد ؟ متخصصان نظر دهند ادامه ی آن و اتصال به منطقه جوادیه، امکان پذیر است؟ اگر بله، آن را به انجام برسانند و تمرکز خود را بگذارند برای کمتر کردن مشکلات ورودی این پروژه از بولوار جمهوری. و یادمان باشد که اصولا رینگ باید دور شهر بچرخد و نه از وسط شهر با تخریب باغ ها و کوه ها و منظر شهر و تخریب خاطرات و عادت های مردم راه خود را باز کند. بعد می ماند یک جفت تونل و یک پل، که به نظر میرسد باید از دل آن ها برای مردم شهر تفریحگاه ایجاد کرد. پل، فضای خوبی است برای ایجاد یک فضای سبز مرتفع، که امکان دیدن شهر و بولوار زیبای چمران را از زاویه ای متفاوت برای شهروندان فراهم می کند. هم چنین امکان استقرار فروشگاه، قهوه خانه و غذاخوری و فضای سبز متناسب هم روی آن وجود دارد. تونل های دو قلو هم امکان تبدیل شدن به موزه، تفرجگاه، آکواریوم،تماشاخانه، و دیگر مجتمع های خدماتی را دارند که با مطالعه و استفاده از نظر کارشناسان می شود آن ها را تغییر کاربری داد.
از بازگشت از راه غلط نباید بترسیم، و نباید اشتباه خود را ادامه دهیم. ترافیک میدان قصردشت و خیابان همت چه می شود؟ اصولا ترافیک سنگین و نیمه سنگین بخش گریز ناپذیری از عبور در مراکز شهرهاست. راه حل آن هم چنان که از تجربه بر میاید فقط پل زدن و احداث زیرگذر و رو گذر نیست. اگر قرار بود دو طبقه کردن خیابان ها و احداث تقاطع رفت و آمد راحت تر را مهیا کند، اکنون با وضعیت ترافیکی فعلی تهران رو به رو نبودیم. ترافیک این بخش از شهر شیراز را هم میتوان کم تر کرد با اصلاح هندسه ترافیکی، مجوز ندادن به مغازه ها و مجتمع های خدماتی بیشتر، گسترش حمل و نقل عمومی، تقویت حضور پلیس برای جلوگیری از پارک دوبل و توقف غیر مجاز و دیگر راه حل های غیر ساخت و ساز محور. اگر قرار بود تقاطع مشکل ترافیک را حل کند، با وجود تقاطع چند سطحی ستارخان، باز هم شاهد ترافیک در ساعات پر رفت و آمد نبودیم. چرا که با وجود واحدهای تجاری بر خیابان و توقف غیر مجاز و دوبله خودروها، اگر تقاطع ده طبقه هم احداث شود، باز این ترافیک سنگین وجود خواهد داشت. ضمن این که رانندگان به مرور مسیرهای پرترافیک را شناسایی و راه های جایگزین را بر می‌گزیند. راه های جایگزینی که خیلی از مواقع باید رینگ های دور شهر باشند و نه مسیرهای مرکز شهر. و در کمال تعجب شاهدیم، که پروژه های حاشیه شهر پیشرفت کندتری دارند، در حالی که مهم ترند و تاثیر بیشتری هم می گذارند. شاید به این دلیل کم تر جلوی چشم هستند و به اندازه کافی بار تبلیغی ندارند. امیدواریم با اصلاح نگاه به اداره شهر، دیگر شاهد چنین پروژه های مخربی نباشیم که تاثیرات بد آن دامن محیط زیست، فرهنگ و راحتی و جیب مردم را بگیرد. علی محمد حسام فر، نویسنده و مجری برنامه های »شهر و شهروند» و «بی تعارف با مسؤلان» رادیو فارس در یک دهه گذشته.

خب ، نظر شما چیه؟