علی محمد حسام فر Ali Mohammad Hesamfar

وبسایت شخصی علی محمد حسام فر

نگاهی به فیلم این پایان کار است.

آذر ۱, ۱۳۹۲, توسط hesamfar, دسته بندی دسته‌بندی نشده

 س از تجربه ی نا امید کننده ی هنگ آور سه امسال بالاخره یه کمدی خوب دیدم.یک کمدی بی ادعای 32 ملیون دلاری که به نظر می رسه کاملا دور و همی و رفاقتی ساخته شده.طرحی که مدت ها ذهن رفقا رو مشغول کرده بوده تا بالاخره ساختنش.

فیلم شوخی های خیلی خوبی داره و واقعا تو خندوندن موفقه.البته به نظرم به وِیژه در بحث های الاهیاتی می تونست عمیق تر و سرزنده تر باشه.اما نویسندگانش احتمالا بین ایرانی های فیس بوک نچرخیده بودن و مباحث کافران و بی ایمانان هموطن ما رو ندیده بودند و الّا این نظر من هم تامین می شد.
داستان فیلم در نوع خودش جدیده.داستانی که مرگ در اون نوعی رستگاری و پایان خوشه.
تعدادی از بازیگران هالیودی در پارتی "جیمز فرانکو" (بازیگر فیلم 127 ساعت) حضور دارند که ناگهان قیامت آغاز می شه و فاصله ی اندکی با پایان دنیا مونده و فرصت چندانی برای رستگاری نیست.
خرده داستان های فیلم مناسب و جذابه و خط اصلی داستان هم از قواعد کلاسیک پیروی می کنه.البته شخصا پایان بندی ترانه دارش رو نپسندیدم.
مطلب خیلی جالبش، اینه که یکی از بهترین شیمی های بین بازیگران رو تو این فیلم می بینین.روابط و دیالوگ های خیلی خوب در اومده.ارجاعتون میدم به صحنه ای که جیمز فرانکو از دستِ "دنی مک بِراید شاکیه" که چرا مجله ش رو کثیف کرده.
توصیه می کنم اگه ندیدینش تا حالا، ببینیدش.ترجیحا نصف شبم ببینیدش.هم برا این که توهم بیشتری بزنین هم برا این که خونواده خواب باشن چون دوستان کلمه های رکیک زیادی استفاده می کنن.
در پایان صحنه ای رو یاد آوری می کنم که همه دور هم نشستن و دارن مرور می کنن که کار خوبی تو زندگیشون کردن یا نه.جو نا امیدی حاکمه که یکی می گه:
ما بازیگریم.ما شادی رو به خونه های مردم بردیم...
تا میان امیدوار شن، یکی دیگه مایوس جواب می ده: پولش رو گرفتیم!

خب ، نظر شما چیه؟